DPS PartnerSearch

DPS PartnerSearch

Vijzelstraat 26
1017 HK Amsterdam
Telefoon: 06 54 30 41 22
Email: info@dpspartnersearch.nl
www.dpspartnersearch.nl
PartnerSearch
. Home
. Werkwijze
. De matcher
. Het kostenaspect
. Aanmeldingen
. Troefkaart
. DPS in de pers
. Contact

DPS in de pers

NRC Handelsblad
NRC Handelsblad
zaterdag 19 april 2014

Sinds ik dit werk doe, voel ik me een stuk vitaler
Postillon d'amour vind ik een mooi woord, beter dan relatiebemiddelaar. Het gaat mij om het klassieke praat- en zoekwerk. Ik voer intake-gesprekken met cliŽnten en kandidaten. Dat doe ik als regel bij de mensen thuis. Partners moeten zich tenslotte senang kunnen voelen in elkaars leefomgeving en -stijl.
"Ik adverteer om kandidaten te zoeken en maak gebruik van m'n netwerk. Veel bellen en mailen. Dan denk ik: deze cliŽnt zou goed kunnen passen in de vriendenkring van die of die medisch specialist of ondernemer, of noem maar op. Die bel ik dan op en zeg: 'Ik zoek een partner voor een vrouw van omstreeks 60 jaar. Ik vertel een paar dingen over haar en vraag: 'Heb jij een alleenstaande vriend met wie ik 's een oriŽnterend gesprek kan voeren over een eventuele partner?'
"Soms spreek ik mensen spontaan aan. Laatst nog, bij de supermarkt. Ik stond achter haar bij de kassa. Een mooie vrouw, en niveau! Wel rimpels, maar een jonge uitstraling, sprekend gezicht, fonkelende ogen. Dan denk ik: met haar wil ik een praatje maken... Juist op dat moment draait zij zich om en zegt: 'Sorry, ik moet even terug om een tas te pakken.' Ik trek spontaan mijn tasje uit m'n jaszak en zeg: 'Alstublieft!' IJs gebroken.
"Voorbij de kassa sta ik dan nog een tijdje met die vrouw te praten en geef mijn kaartje. 'Voor een vriendin of vriend', zeg ik dan. 'U bent vast gelukkig, maar er is misschien iemand in uw omgeving die we blij kunnen maken.'
"En weet je wat het is? Ė mensen vinden dat leuk, spannend, wel grappig. Ik heb nog nooit gehad dat iemand afwijzend reageerde. Een partner voor iemand vinden, daar hangt iets avontuurlijks omheen.
"Zelf was ik vanaf 2008 zonder relatie. Ik was wel aan het daten, maar de resultaten stelden teleur. In de zomer van 2010 zat ik op een avond met een vrouw wat te drinken op een terras. Korte tijd eerder hadden we kennisgemaakt. We vonden elkaar aardig, maar we hadden al tegen elkaar gezegd dat we geen vaste relatie wilden.
"Op dat moment fietste een neef van deze vrouw langs, met nieuwe vriendin Ė heel gelukkig samen. Ze kwamen bij ons zitten. We raakten in gesprek over het vinden van een partner, en hoe lastig dat kan zijn, op latere leeftijd. Toen zei de vriendin van die neef spontaan tegen mij: 'Een goeie vriendin van mij zou echt jouw type zijn.' En inderdaad: bij de eerste ontmoeting is die vonk meteen overgesprongen.
"Voor mij is die avond in 2010 een eureka-moment geweest. Ik dacht: mensen bij elkaar brengen, matchmaker, dat kan ik en vind ik leuk!
"Ik heb een gevarieerd beroepsleven achter de rug. Heb in de reclamesector gewerkt als copywriter, en in de journalistiek, op allerlei terreinen Ė ook recensies en columns geschreven.
"Sinds halverwege de jaren '90 heb ik het meeste geld verdiend als headhunter, vooral in de tijdschriftenbranche. Maar die bron droogde vanaf 2008 zo'n beetje op Ė de crisis, hŤ. Ik was toen 67, 68, liep al tegen de 70.
"Op zo'n leeftijd zou je kunnen denken: ok, mooi geweest, lekker met pensioen, maar dat zit totaal niet in mijn systeem. Ik heb niks met zo'n leeftijdsgrens van 65 jaar. Ik heb mijn werk nooit gezien als werken; het is voor mij gewoon fijn bezig zijn, onder de mensen komen, hun verhalen horen, mensen samenbrengen.
"Op die zomeravond in 2010 viel bij mij het kwartje: er is vast een markt voor hulp bij partnerkeuze, voor mensen die niks met internet hebben en wel geld over hebben voor persoonlijke begeleiding. Zo is die bal gaan rollen. Plan op papier zetten. De markt verkennen. Lezen. Praten met een paar deskundigen zo her en der. Intake-formulier met vragenlijst maken. Website opzetten, als 'uithangbord'.
"En een niche bedenken, dat vooral. Ik werk vrijwel uitsluitend voor vrouwen vanaf 40/45 en mannen boven de 50. Vanaf die leeftijd kan het gauw moeilijker worden om een nieuwe partner te vinden. En: de meeste mannen willen wel een vrouw die tien jaar jonger is, maar vrouwen staan niet allemaal te trappelen bij een tien ŗ vijftien jaar oudere man. Ook daar valt toegevoegde waarde te leveren voor een postillon d'amour.
"In de loop van 2011 ben ik begonnen met m'n bureau. Je begint met niks. Zo'n eerste jaar ben je alleen bezig met opbouwen; het aantal gewerkte uren staat niet in verhouding tot de opbrengst. In het tweede, derde jaar moet de curve omhoog gaan Ė en dat is gebeurd, gelukkig. Nee, ik geef geen cijfers, dat is concurrentiegevoelige informatie. Ik taxeer de kansen en de hoeveelheid werk en noem dan mijn tarief. Dat kan variŽren van twee- tot vierduizend euro. Geen no cure, no pay Ė daar kun je in dit metier niet aan beginnen.
"Geld verdienen is niet m'n voornaamste drijfveer: ik woon al 26 jaar in ditzelfde, goed betaalbare huurhuis, op een prachtplek, ik heb geen tweede huis in het buitenland, geen boot, kan drie keer per jaar op vakantie en doe verder geen rare of dure dingen. Wat ik verdien, is mooi meegenomen. Ik werk zo'n veertig uur in de week: veel 's avonds, en ook wel op zaterdagen.
"Sinds ik dit werk doe, voel ik me een stuk vitaler, ben helderder in m'n kop dan een jaar of vijf geleden. Toen mijn vorige praktijk langzaam minder werd, voelde ik mezelf ook zo'n beetje inzakken. Mijn geheugen werd slechter: ik kon niet meer op namen komen, voelde me regelmatig moe, futloos.
"Nu denk ik: ik wil dit werk nog zeker tot m'n tachtigste blijven doen. Of nee, andersom: dankzij dit werk hoop ik fluitend de tachtig te halen. Het houdt me onder de mensen, het geeft me een uitdaging, een doel, resultaten die me blij maken."

Gijsbert van Es


Spes in de pers (deze naam voerden we tot september 2013)

Het wekelijkse magazine van het FD
zaterdag 9 februari 2013

Relatiebemiddeling op niveau
U behoort tot de bovenlaag. Afkomst, opleiding en maatschappelijk succes. Alles piekfijn voor elkaar. Veel mensen willen met u ruilen, maar u niet met hen. Toch is het onderweg iets anders gelopen dan gepland: uw huwelijk liep na jaren stuk, of u trof steeds de verkeerde. Nu bent u single. Als u zich stoer voelt, zegt u dat u onafhankelijk bent. Maar in de kwetsbare momenten wilt u maar een ding: samen met een vaste partner op de bank.
Wie zich in het bovenstaande herkent, is op een punt verre van uniek: Nederland kent massa's singles. Op dit moment zijn het er zo'n 2,7 miljoen, en volgens het CBS stijgt dit aantal gestaag. Voor 2050 wordt gerekend op 3,7 miljoen, en tien jaar later bestaat naar verwachting zelfs 41 procent van de huishoudens uit alleenstaanden. Maar los van het feit dat de groei voor een groot deel wordt opgeëist door vrouwen op hogere leeftijd die hun partner verloren of naar het verpleeghuis brachten, en vaak geen behoefte hebben aan een nieuwe vlam, is die kwantiteit niet echt iets om je in te verheugen. Als het ergens om kwaliteit gaat, dan toch op dit terrein.
Maar waar vindt u die vrouw of man naar uw hart, als spontane ontmoetingen niet meer vanzelfsprekend zijn? Het relatiebemiddelingsbureau en de datingsite bieden mogelijk uitkomst. Ze zijn er in ieder geval te kust en te keur, al kenmerkt de bedrijfstak zich helaas door een ernstig gebrek aan transparantie. Slagingsquota bijvoorbeeld zijn zeker nog geen gemeengoed, erkent Cees van der Harst, voorzitter van de Branchevereniging Erkende Relatiebureaus. En bij de hoge percentages die sommige bureaus wel naar buiten brengen, heeft hij zijn twijfels. 'Niemand kan die cijfers controleren, net zomin als de gepubliceerde ledenaantallen. Er wordt ongetwijfeld wel eens gebluft.'
Zijn advies: verhef die ledenaantallen in elk geval niet tot doorslaggevend criterium. 'Uiteindelijk gaat het om de kwaliteit van de ingeschrevenen, en van de dienstverlening. Een klant is beter af bij een gespecialiseerd bureau dat gericht op zoek gaat dan bij een bureau dat met minimale inzet de massa wil bedienen.'

Oud-corpsleden
Die gespecialiseerde bureaus zijn er ook voor 'elitesingles'-mondjesmaat, maar dat hoort erbij. Oud-corpsleden kunnen elkaar bijvoorbeeld sinds kort treffen op de datingsite Societijd.nl, die ook evenementen organiseert en online coaching aanbiedt. Ook jurist, astroloog en reiki­ master Annelies Pennings mikt met haar Exclusive Search op een goed gesitueerde clientèle, die ze zeer persoonlijke begeleiding belooft bij hun zoektocht naar een 'levenspartner'.
Toonaangevend in deze nichemarkt is een bureau dat niets met de relatiebemiddelingsbranche uitstaande wil hebben: Pier Ebbinge Relationship. Oprichter Pier Ebbinge (74), die eerder naam maakte in de executive search, wijdt alweer vier jaar zijn krachten aan wat hijzelf omschrijft als 'partner finding en matching'. Een wereld van verschil met andere bureaus, dat weet hij zeker. 'lk wil het woord waardeloos niet gebruiken, maar de kwaliteit van bemiddelingsbureaus en datingsites is over het algemeen om te huilen. Het is een tombola. Voordat je je aanmeldt als klant, moet je je afvragen: zou mijn visje in die vijver willen zwemmen?'
Wat hem betreft past hier slechts een volmondig nee. Ebbinge hamert op zijn extreme zorg en aandacht, in elk stadium van het kennismakingsproces. 'Het tijdsbeslag is groot, ik voer interviews met opdrachtgever en potentieel passende personen van tweeënhalf uur.' Kenmerkend voor zijn werkwijze zijn ook de forse advertenties die naar aanleiding van elke opdracht verschijnen op redactionele pagina's van de kwaliteitskranten. 'De tekst is zeer specifiek, en het bereik ongelofelijk breed, met meer dan 500.000 lezers', legt hij uit. Het probleem waar veel starters zich in verslikken - hoe vergroot ik mijn kleine ledenbestand als alleen een groot ledenbestand nieuwe leden aantrekt? - heeft hij daarmee moeiteloos geslecht.
Dat hij geen psycholoog maar bedrijfseconoom is, moeten we hem maar vergeven. 'Ik lees sinds mijn vijftiende al psychologieboeken, en bovendien kun je mijn ervaring als adviseur en executive searcher niet uitvlakken. De invalshoek mag dan anders zijn, maar mij motiveert nog altijd de vraag: what makes people tick'? Bij partner matching komt ruime levenservaring ook uitstekend van pas. Het is primair een gevoelsmatige kwestie, maar je moet er verduveld rationeel mee kunnen omgaan.'
Ebbinge richt zich naar eigen zeggen op bijzondere mensen. Die bevinden zich in hoofdzaak aan de bovenkant van de markt, maar de suggestie dat alleen hun status hen al bovengemiddeld aantrekkelijk maakt, vindt hij onterecht. 'Geld verarmt ook. Het kan mensen verwend maken, en dat leidt niet zelden tot een relatiebreuk. Mijn overtuiging is dat een relatie pas een kans van slagen heeft als je niet jezelf centraal stelt, maar de ander.'

Wie: Vrouw, 65 jaar
Uit: Midden van het land
Status: Ondernemer, lid van vooraanstaande ondernemersfamilie
Wens: Man om leuke dingen mee te doen en eventueel later mee samen te wonen
Troeven: Charmant, stijlvol, extravert

'Vroeger was ik briljant in het vinden van kerels die niet bij me pasten. lk wilde pleasen. Dat trok egocentrische types aan. Gelukkig weet ik inmiddels beter: ik wil een leuke, gelijkwaardige relatie. Niets hoeft, want zonder partner heb ik ook een goed leven, maar het is gewoon gezelliger met. Eerst heb ik zelf geprobeerd een man te vinden via krantenadvertenties. ln het begin vond ik het best eng als daar een ontmoeting uit voortkwam. Wat trok ik aan? Wat moest ik zeggen? Na een paar keer kon ik de lol wel inzien van steeds zo'n nieuwe kandidaat, maar meer was het ook niet. Vaak haalde ik met moeite het derde kopje koffie.
Eigenlijk schortte het steeds aan hetzelfde: de mannen die ik ontmoette, waren van een ander niveau. Daarom ben ik blij dat ik naar Spes Relatiebemiddeling ben gestapt. Tijdens het intakegesprek heb ik met eigenaar Kees Schiferli uitgebreid gesproken over mijn achtergrond. Hij voelde feilloos aan dat ik op zoek was naar een partner die van cultuur en natuur houdt en uit een vergelijkbaar nest komt.
Kees hecht aan de look-and-feel, oftewel de klik op het eerste gezicht. Vandaar dat hij mensen voorafgaand aan een ontmoeting een korte video-introductie laat zien, uiteraard alleen met wederzijdse instemming. Hij heeft me zelfs een keer meegevraagd naar een huiselijk jazzconcert, zodat ik kon uitleggen wat voor type man ik leuk vind. Heel handig, want het voorkomt dat je afknapt op kandidaten bij wie op papier alles klopt.
Inmiddels heb ik via Spes twee mannen leren kennen die me ook na het derde kopje koffie bleven boeien. We spreken dezelfde taal, zo simpel is het.'

Status
In dezelfde exclusieve sector als Ebbinge begeeft zich sinds anderhalf jaar ook Spes Relatiebemiddeling, al wil oprichter Kees Schiferli (72) zijn doelgroep beslist niet op basis van status definiŽren. 'Iemands opleiding of maatschappelijk succes vind ik minder belangrijk. Ik kijk vooral naar de sociale achtergrond. Dat zegt zoveel meer over iemands persoonlijkheid. In een relatie gaat het immers niet om wat je bent, maar om wie je bent.' Net als Ebbinge was Schiferli voorheen actief in de executive search, al ging daar in zijn geval een langdurige carriere in de journalistiek aan vooraf. Zijn interesse voor relatiebemiddeling werd gewekt toen hij, na teleurstellende ervaringen met internetdating, zelf door iemand die hij bij toeval tegenkwam werd gematcht met zijn huidige partner. 'Ik besefte meteen: dit is iets voor mij. Ik ben altijd een matcher geweest, dus het doorgronden van mensen is mijn tweede natuur.'
Misschien speelt mee dat hij zelf een kind is van gescheiden ouders. 'lk ken de pijn en de leegte van nabij. In mijn jeugd kon ik daar niets aan veranderen, nu vaak wel. Ik haal alles uit de kast. Ook omdat ik meestal te maken heb met wat oudere opdrachtgevers die terecht extra voorzichtig en kritisch zijn. Ze zitten niet te wachten op spannende avonturen met losse flodders, maar willen harmonie en duurzaamheid.'
Schiferli zegt goed te hebben gekeken naar andere aanbieders in de markt, en uiteindelijk een eigen methode te hebben ontwikkeld. Het beeld staat bij hem voorop. 'Natuurlijk houd ik uitvoerige intakegesprekken, want persoonlijkheidskenmerken blijven belangrijk. Maar ik geloof heel erg in videointroducties. Aantrekkelijkheid wordt nu eenmaal voor een groot deel bepaald door iemands blik, stem en verschijning. Pas als die spontane klik er is, kun je verder.'

Honorarium
Voor zijn matchingvoorstellen put Schiferli uit een bestand van geïnteresseerden, dat hij opbouwde door intensieve werving binnen zijn eigen netwerk en - speciaal voor mannen - Lions- en Rotary-kringen. 'Het blijft lastig om ervoor te zorgen dat het aantal mannen in je bestand niet onderdoet voor het aantal vrouwen', zegt hij. 'Iedereen in deze branche zal dat erkennen. Ik laat dat feit ook meewegen in het honorarium dat ik vraag, net als mijn schatting van de kansen.'
De exclusiviteit van het product lijkt alleen al door de schaarste gewaarborgd: zowel Ebbinge als Schiferli verwacht dit jaar niet meer dan tien tot twintig mensen te bemiddelen. Maar hun prijskaartjes lopen ver uiteen. Waar de kosten bij Schiferli gemiddeld 3000 euro bedragen, vraagt Ebbinge een honorarium van 7000 euro plus 8000 euro voor een geslaagde bemiddeling. Daar komen dan nog de kosten voor krantenadvertenties a 9500 euro bij. 'In de executive search zijn de bedragen drie keer zo hoog', merkt hij op. 'Ik besef dat je daar in de persoonlijke sfeer soms anders tegenaan kijkt, maar ik blijf ook na de introductie nog maand en beschikbaar voor begeleiding en advies. Heel waardevol. Als ik alles meereken, ben je eigenlijk voordelig uit.' Aan het noemen van een slagingspercentage van zijn bemiddelingen wil Kees Schiferli zich als nieuwkomer nog liever niet wagen. Pier Ebbinge komt over de brug met een geschatte score van ruim twee op drie. Wie dat gedurfd hoog vindt, kent hem niet goed genoeg, zcgt hij. 'Ik ben een bescheiden mens.'

 

Elsevier 3 januari 2013

'lk blijf nog zeker vijf jaar werken'
'Vier beroepen heb ik al uitgeoefend: ik was eerst tekstschrijver voor reclamebureaus, daarna journalist, toen headhunter, en ben sinds een jaar ook relatiebemiddelaar. Die beroepswisselingen waren niet gepland. Er kwam gewoon telkens iets nieuws op m'n pad dat me aantrok. Daar ging ik dan op af. Op die manier begon ik ook relatiebemiddelingbureau Spes, dat zich grofweg richt op mensen boven de vijftig uit wat ik de sociale bovenklasse noem. Dat deed ik nadat ik zelf als vrijgezel minder gelukkige ervaringen opdeed met internetdating. Ik ontmoette diverse malen vrouwen van wie bleek dat ze niet op een serieuze relatie uit waren. Ik ben niet de enige met reserves: velen in de doelgroep van Spes zijn huiverig voor intemetdating en vrezen onbetrouwbare types te treffen. Ik vraag kandidaten om referenties en voer uitgebreide intakegesprekken. Ook koppel ik aileen mensen aan elkaar met vergelijkbare, niet conflicterende achtergronden. Ik blijf dit werk zeker nog vijf jaar doen, omdat ik het oprecht leuk vind, en ook om praktische redenen. Hoe oud ik word, weet ik niet, maar mijn vader werd 88 jaar en mijn pensioen behoeft aanvulling. Voor headhunters is er bovendien op het moment weinig werk. Jarenlang betaalde ik, in guldens omgerekend, zo'n 500 euro per maand aan een pensioenverzekering. Toen ik als freelancer eens krap zat, zette ik dat stop, en kreeg ik maar een klein deel van de inleg terug. Van geldzaken heb ik weinig verstand, maar ik doe het wel anders dan mijn vader. Hij ging onverantwoord om met geld, terwijl ik vrij sober leef. Mij tref je niet in de P.C. Hooftstraat als ik een pak nodig heb. Mijn laatste jasje kocht ik voor 130 euro bij Peek & Cloppenburg. 'Voor kunstaankopen is de laatste jaren geen ruimte, maar ik heb wel voor 79,90 euro twee Museumjaarkaarten gekocht - voor mijn zoon Victor en mijzelf. Sinds het Stedelijk Museum heropend is, ben ik er al tweemaal geweest. Het voelde als het weerzien met een dierbare vriend.'

      Beeld: August Macke
      -Couple at the garden table (1914)
      -Promenade (1913)